Zühal Yıldırım Benim Hikayem
Özgürüm... Özgürüm, ama nasıl özenilir? Her gece, farklı adamın peşine düşerim. Sakarya'mın Serdivan ilçesindeki cadde boyunca, bir fahişe gibi dolaşıp, gözlerimi, bir avuç para için, her yere dikerek, bana en yakın olanı seçerim.
1. **Sokağın İçinde Fahişe Olmak**
Sokaklar, benim evim. Serdivan'ın cadde boyunca dolaştıkça, bana en yakın olanı seçerim. Her adama, götüm gibi açıkta, gösteririm. Ama, bu sadece görsel değildi. Götümden gelen paraya, bir umutsuzluk vardı. Parayı, yaşamak için, elimden gelen her şeyimi vermeme gerek vardı. Bu yüzden, bir fahişe gibi dolaşmaktaydım.
Parayı, bir umutsuzluk içinde alıyordum. Ama, her para, beni bir adım daha öteye götürüyordu. Bir adamı, bir gece için seçerdim. O, bana, bir an içinde, güç verirdi. Ama, her sabah, yine tek başıma kalırdım. Bu, bir döngeydi. Fahişe gibi yaşayarak, özgür olacaktım... ama neydi bu özgürlük?
2. **Gücü, Sıkışmışlıkta Buldum**
Her gece, farklı adama girdiğimde, bir güç hissederdim. Bana, bir anda, bir adamın ellerine girdiğimde, bu güç, bir an için, beni özgür kıldı. Ama bu, gerçek bir özgürlük değildi. Para, bu özgürlüğü, çok kısa bir süre için veriyordu. Bir adamda, bir gece için, güç buldum. Ama, her sabah, yine tek başıma kalırdım. Sokaklarda, tek başıma dolaşırken, bana, bir güç duyurdu. Belki de, bu, gerçek bir gücdü. Fark etmediğim bir anda, kendimi, fahişe gibi değil, bir fahişe gibi hissettim. Parayı, yaşamak için, elimden gelen her şeyimi vermeme gerek yoktu. Bu, bir devrimdi. Fark etmediğim bir anda, özgürlük, sokaklardan değil, parayla elde edilmiş değildi.
3. **Zaman, Sıkışmışlığımı Çözmedi**
Özgür olunca, özgürlüğün ne olduğunu öğrendim. Parayla elde edilmiş değildi. Parayı, yaşamak için, elimden gelen her şeyimi vermeme gerek yoktu. Fark etmeden, bir anda, kendimi fahişe
Profil başına dön